دست نوشته های آبی من!

دوست داریم همیشه توو خوشی غرق باشیم ولی گاهی به آخر خط می رسیم ، به جایی که نبودشُ کنارمون احساس می کنیم.نبود عزیزی که سالها عمرشُ واسه سرگرمی ماها سپری کرد.هیچ وقت از یادها فراموش نمیشه هیچ وقت.آره منوچهر نوذریُ میگم ، پیرمردی از تبار شادیُ سرخوشی....کی خبر داشت توو دلش چی میگذشت؟کی خبر داشت اون همه غمُ غصه روُ کجا پنهون میکردُ با لبی خندون دل هزاران پیر ُ جونُ  شاد شاد میکرد.آخرین باری دیدمش رو تخت بیمارستان بود.داشت کجا رو نگاه میکرد؟به کجا خیره بود؟ به زمونه بی وفا؟یا به دنیای پس از مرگ؟وای خدایا باورم نمیشه دیگه ازش خبری نداریم.....یه لحظه دیدم چشاش بسته بودن ن ن ن ن ........مگه میشه مگه میشه یه عمر بین مردم باشی ُ حالا باید از بینشون رخت بر بندی ....؟ حالا ازش یه سنگ قبر می مونه،یه دنیا خاطره ُ اشکای خالص ما ایرانیا.روحش شاد یادش همواره باقی.....!

كاش مرد’مردونه ميومد جلو ’ حقيقت’ ميزاشت كف دستم...كاش جرات پدرش’ داشت بياد حرف دلش’بزنه.....تووو دل سنگش يه عالمه حرف زندونيه.....كاش اين وسط يكي خلاص ميشد’ ميرفت.....اونوقت ديگه قرار نبود هر دفه يقه يكي ديگه رو بگيري.....هر چند واسه شنيدن واقعيت دلم شور ميزنه ولي فوقش يكيمون اين وسط خلاص ميشيم.....ميريم با يه دنياي جديد ’.....پشت سر گذاشتن يه عالمه خاطرات ناتموم.....!

واي عجب هفته گندي بود.....كاش زود بگذره خلاص شم از شرش....يه عالمه ترجمه نا تموم’ تايپ نكرده’ .....يه عالمه برگه ’ تحقيق لامسب....شبا بايد كابوس دونه دونش’ ببينم.....چقدر اين دو سه هفته داره بهم سخت مي گذره، پرس شدم.....تازه كلي بداخلاق هم شدم....به زمين’ زمون بدو بيراه مي گم....عزيزترين كَس زندگيم’ از خودم ميرنجونم.....دوست’ رفيق حاليم نيست....مرام دوستي هم يادم رفته....اين همه فشار روحي....بعيد مي دونم بتونم جون سالم.....چقدر اذيت شدم.....خلاصه مثه خر توو گل گير كردم....يه جريانايي هم شده چاشني اين همه گرفتاري....جالب اينجاست كه هيچ راه پس’ پيش هم ندارم...يه دل پر از اين زمونه نامرد ’ يه عالمه سوال بي جواب......حال’ روز دوستام هم طوفاني تر از منه....خلاصه مونديم كه با اين همه مشغله فكري چه خاكي.......

تو رو خدا منُ از اینجا نبرین ،میخوام توی کوچه پس کوچه های مادربزرگ قدم بزنم،زیر نم نمِ بارون لیچِ لیچ شم ،با صدایِ ناودونِ خونَش آروم بگیرم،با بوی نمِ خونۀ سوتُ کورِ گنبه ایش یادش بیوفتم،دیوونه وار داد بزنم صداش کنم"آی خدا کجا باید دنبالش بگردم؟" چهار سالِ از کنارمون رفته،چرا دیگه جوابمُ نمیده؟چرا دیگه به خوابم نمیاد؟دلم براش خیلی تنگ شده،جاش اینجا خیلی خیلی خالیه،دلشُ ندارم پا توی خونش بزارم آخه سماور نفتیش، قرانُ جانمازش،عینکُ عصاش،نم نمِ اشک دل واپسیمُ روونه میکنه،یاد خاطرات بچگیم میندازه،یاد آخرین بوسه بر پیشونی سردُ بی احساسش میاُفتم،چقدر ساکتُ آروم خوابیده بود ،یه خوابِ شیرینُ رؤیایی ،چشاش بسته بودن ولی تبسمِ روی لباش همه رُ مات کرده بود.هر چی صداش کردیم ولی.......،با یه بغل گُل یاسُ عطر محمدی روونه دیار باقی شد ،رفت تا آسمونِ نیلی هر ساله بیستُ پنج تیر به یادش اشکِ غربت بریزه.روحش شاد یادش باقی!