به کلبه آبی خودت خوش اُمدی!
شده غروبای جمعه دلت نافرم بگیره شده؟شده یه غمِ غریب که نمیدونی لامسب از کجا امده ، اون ته تهای دلت بشینه شده
؟شده بخوای بیدلیل تنهایی بزنی زیرِ گریه تا صدات به آسمون هفتم برسه شده
؟شده در به در دنبال یه ورق کاغذِ پاره بگردی تا سیاش کنیُ خالی شی شده؟شده دلت تنگ شده باشه شده؟امروز دلم واسه خودم تنگ شده ،خیلی وقته به خودم سر نزدمُ توی خودم اردو نزدم ،اینا هیچ ایرادی ندارن شک نکن،آخه ما جوونا هممون از یه جنسیم!
خدا نیاره یه روز سر از مشتاق خراب شده در بیاری
،مسیر کاریم جوریه که باید از انجا رد شم،خلاصه دیروز امدیم خیر سرم تاکسی بگیرم برم سرباز ،جلو نشسته بودم غرق فکر.....،یهو دیدم یه پیرمرد کپل مپل مامانی امد خودشو چپوند جلو،می خواستم سنگکوب کنم ،انگار منو هنوز ندیده بود،هل شده بودم شروع کردم جیق زدن آقا چیکار میکنی ی ی ی ی ی ی ی ی پیاده شوو و و و و و و
،مامان ن ن ن ن ن ن مگه پیاده میشد،انگار جا خوش کرده بود ،از سر جاش تکون نمی حورد تااینکه تازه پنجاه تو منیش افتاده بود که بایدعقب بشینه،کلی فیلم شدم برام خندیدن، ولی خودم تا سر کار میخندیدم
،وقتی هم خواستم پیاده شم یه چشم غره ای بهش رفتم که فکر کنم همونجا.................
.
پ.ن
۱)باور کن ما دخملا بیشتر باید مواظب این پیرمردا باشیم تا جوونا!
۲)بهتره در این جور موارد خاص از کیف کلاسرت استفاره کنی تا جیق و داد!
خیال نکن نمی شناسمت، نمی زارم از یادم بری.پشتِ سایه بازیگوش درختا پنهون شدی که چی؟
سایت داره میلرزه شیطون ،عکست افتاده تو صورت ماه،صدای تاپ تاپ دل کوچیکت زمستونُ از خواب پرونده،تو دلت چه خبره ه ه !؟می دونم هنوز دلت پر از هوای بودنِ،دلم لک زده دوباره مثه تو بشم .مثه تو به دنیا نگاه کنم، دوباره از دیوار کج راست راست برم بالا،بجای در از پنجره برم تو اتاق، زمینُ به آسمون بدوزم،با دست تند تند غذا بخورم، هر جا خسته شدم همون جا دراز کش بخوابم ،به گوشه های نا شناخته خونه سر بزنم ،گنجه بابا بزرگُ وا کنمُ به هم بریزم ،عینک مادربزرگُ به چشام بزنم ادا طفار در بیارم ،کنار جانماز ترمه مادرم بشینمُ خیره به حرکاتش نگاه کنمُ با تسبیح عقیقش بازی کنم ،خودمُ لوس کنم،دهنمُ واسه اینُ اون کج کنم،واسه پسر همسایه شکلک در بیارم تا لجش در آد،به غذا ناخونک بزنم،دلم می خواد بپرم تو حوض وسط خونه مادر بزرگ،دنبال ماهیا شنا کنم غش غش از ته دلم بخندم،واسه پرنده ها دونه بریزمُ باهاشون حرف بزنم ،یه مورچه دونه به دهنُ مدت ها نگاش کنمُ انگُلش کنم تا دونشُ بندازه،با کفش دوزک بازی کنم ،قد سرو توی پارکُ با خودم اندازه بگیرم،پامُ بکنم تو کفش بزرگترا ،وسط کوچه با بچه ها لی لی بازی کنم ،به هر کی از کوچه رد شد سلام کنم،با صدای صوت بچه های محل از خونه جیم شم ،دلم می خواد دوباره گرگم به هوا بازی کنم ،می خوام با شلوار گِلی بیام خونه عیب نداره اگه یه دست کتک ناب بخورم ،فقط تا دلم می خواد بازی کنم ،دلم می خواد زیر بارون راه برم بوی خاک ازم بلند شه ،می خوام رو برفا بخوابمُ دونه های برفُ از آسمون تماشا کنم .می خوام کودکی تو دلم ذوق کنه پا بکوبه داد بزنه شادی کنه کارای عجیب غریب بکنه،کاش باز کودک می شدم.دلم واسه اون زمانا لک زده ،دلم می خواد باز مثه اون زمانا رو زمین خاکی غلت بزنم گریه کنم داد بزنم تا برام یه آبنبات چوبیُ بادکنک آبی بخرن ،دلم می خواد باز یه قلک داشتم هر وقت تکونش می دادم جیرینگ جیرینگ سکه هاش ذوق زدم کنه ،بعد با همون سکه ها قره قروت تمر آلوچه بخرم،روزِ مادر واسش گُل سر با چند شاخه گُل بگیرم،بازم خیالِ بازی دارم ،می خوام با کودکیم همبازی شم ،اون قام شه منم در به در دنبالش بگردم،همه جا سرک بکشم ،می خوام هیچ وقت احساس تنهایی نکنم ،درسته یه روزایی کودکیمُ از یاد می برم ولی دیگه نمی زارم فراموش شه.بعضی وقتا زندگیُ خیلی سخت گرفتم ولی دیگه نمی زارم این طور به زندگی نگاه کنم .گاهی شده رفتار دیگرون روزها عذابم می داد اما الان کودکیمُ به یاد می یارم ،می بینم چه راحت میشه فراموش کرد،چه ساده میشه بخشید و چه آسون می تونم بگذرم،با همون دل پاکُ آسمونی!
از همه ی آدم های دلتنگ دلتنگ ترم
امشب همه ی غصه های دنیا روی دلم سنگینی می کند
دلم می خواهد فریاد بزنم
فریادی که همه ی دلتنگی های دنیا را معنا کند
اما مگر می شود دلتنگی ها را فریاد زد ؟
باید سکوت کرد
آری باید با سکوت همه چیز را فریاد زد!
